Opel Calibra – dane techniczne, historia modelu, opinie

Opel Calibra to sportowe coupé klasy średniej produkowane w latach 1989–1997. Zależnie od wersji miał silniki 2.0 lub 2.5 V6, a bazowy współczynnik oporu powietrza wynosił 0,26. Bagażnik mieści od 300 do 980 litrów, co w aucie coupé jest rzadkością. Więcej na temat przeczytasz w naszym artykule.

Historia modelu i konstrukcja

Prace nad pojazdem ruszyły w lipcu 1987 roku, gdy program otrzymał aprobatę z wewnętrznym numerem projektu 2670. Za projekt odpowiadali Wayne Cherry oraz Erhard Schnell, którzy przygotowali usportowioną odmianę Vectry A. Samochód zadebiutował podczas targów motoryzacyjnych we Frankfurcie w 1989 roku.

Projekt i premiera

Podstawą konstrukcji była płyta podłogowa GM2900, współdzielona między innymi z Oplem Vectra A oraz modelami Saab 900 II/9-3 I i Saab 9-5. Charakterystyczne elementy nadwozia to wąskie eliptyczne reflektory przednie firmy Hella, duże tylne lampy zespolone hiszpańskiej marki Yorka i drzwi bez obramowania nad szybą. W niektórych materiałach model występuje też pod nazwą Chevrolet Calibra.

Nadwozie odznaczało się niskim współczynnikiem oporu powietrza wynoszącym 0,26. Późniejsze odmiany 2.0i 4×4, 2.0i 16v, V6 i Turbo miały gorszy współczynnik Cd na poziomie od 0,28 do 0,29 ze względu na zmiany w układzie chłodzenia, podwoziu i przeszkleniach. Do grona rywali należały Audi Coupé, Ford Probe oraz VW Corrado.

Produkcja i zmiany z 1994 roku

W 1991 roku auto zdobyło trzecie miejsce w plebiscycie Europejski Samochód Roku 1991, przegrywając z Renault Clio i Nissanem Primerą. W tym samym roku część produkcji przeniesiono do fińskiej fabryki Valmet Automotive w Uusikaupunki, gdzie kontynuowano ją do 1995 roku. Łączny wynik to 238 164 egzemplarze.

W 1994 roku model przeszedł delikatny lifting. Znak firmowy przeniesiono z maski na atrapę chłodnicy, a we wnętrzu pojawiły się zmodernizowane detale. Do oferty wszedł silnik 2.0 16V Ecotec o mocy 136 KM, zastępując jednostkę C20XE o mocy 150 KM ze względu na zaostrzające się normy emisji spalin. Wprowadzono również widlasty silnik 2.5 24V o mocy 170 KM. Produkcję zakończono w 1997 roku, a marka pozostała bez średniej wielkości coupé do czasu wprowadzenia Astry Coupé w 2000 roku, choć w ofercie była mniejsza Tigra.

Bazowy współczynnik oporu powietrza wynosił 0,26, a nowsze konstrukcje wyprzedziły Calibrę dopiero w 1999 roku.

Wersje silnikowe i dane techniczne

Gama napędowa obejmowała benzynowe silniki cztero- i sześciocylindrowe. Wersje różniły się mocą, skrzyniami biegów, napędem oraz charakterystyką prowadzenia. Poniższa tabela przedstawia najważniejsze parametry.

Jednostki 2.0 8V i 16V

Podstawowa odmiana 2.0i korzystała z silnika C20NE o pojemności 1998 cm³, który rozwijał 115 KM przy 5200 obr./min i 170 Nm przy 2600 obr./min. Auto z manualną skrzynią F16CR-5 osiągało 205 km/h, a z automatyczną Aisin AF20 o czterech biegach – 200 km/h. Sprint do setki w odmianie przednionapędowej trwał 10,0 sekundy, a wersja 4×4 potrzebowała na to 11,0 sekundy.

Sportowo usposobiona wersja 2.0i 16v miała silnik C20XE z dwoma wałkami rozrządu i czterema zaworami na cylinder. Generował 150 KM i 196 Nm, co pozwalało na 0–100 km/h w 8,5 sekundy oraz prędkość maksymalną 233 km/h. Po 1994 roku zastąpił go X20XEV Ecotec o mocy 136 KM i momencie 185 Nm, dostępny z napędem przednim lub opcjonalnym 4×4.

Wersja 2.0i 16v była najczęściej polecana przez prasę i użytkowników, łącząc dobre osiągi z umiarkowanym zużyciem paliwa.

Wielu fachowców uznawało właśnie odmianę 16V za najbardziej zrównoważoną. Ośmiozaworowy C20NE jest silnikiem bezkolizyjnym i dobrze znosi montaż instalacji LPG.

Wersja V6

W kwietniu 1993 roku do oferty trafiła wersja z widlastym silnikiem C25XE o pojemności 2498 cm³, mocy 170 KM i momencie 227 Nm przy 4200 obr./min. V6 miał żeliwny blok, aluminiowe głowice i nietypowy kąt rozchylenia cylindrów wynoszący 54 stopnie. Za sterowanie odpowiadał system Bosch Motronic M2.8.3.

Wersja V6 była dostępna wyłącznie z napędem przednim. Za dopłatą montowano czterobiegowy automat Aisin AF20, który dobrze współgrał z charakterem silnika. Po modernizacji jednostka otrzymała oznaczenie X25XE, system wtórnego wtrysku powietrza oraz zawór EGR. Maksymalny moment wzrósł symbolicznie do 230 Nm przy niższych 3200 obr./min.

Wyprodukowano 11 898 egzemplarzy V6, co czyni ten wariant cenionym, ale mniej licznym niż podstawowe 2.0.

Turbo 4×4

Od marca 1992 roku szczyt gamy stanowiła wersja Turbo 4×4. W silniku C20LET zastosowano turbosprężarkę KKK K16 z intercoolerem, uzyskując 204 KM i 280 Nm w szerokim zakresie od 2400 do 4000 obr./min. Do przeniesienia napędu służyła wyłącznie sześciobiegowa skrzynia manualna F28/6 oraz napęd na obie osie. W pierwszym roku produkcji auto kosztowało 49 880 marek.

Osiągi były najlepsze w historii modelu – 0–100 km/h w 6,8 sekundy i prędkość maksymalna 245 km/h. Wersję rozpoznawano po 16-calowych felgach aluminiowych, napisie turbo na tylnej klapie oraz czerwonych znaczkach 4×4. We wnętrzu montowano radio Philips SC 804, a wczesne egzemplarze miały prędkościomierz wyskalowany do 280 km/h. Najbliższy konkurent, VW Corrado VR6, miał o 14 KM mniej, lecz większy silnik.

Powstało 14 019 sztuk wersji Turbo 4×4, zanim produkcję zakończono w lipcu 1996 roku.

Nadwozie, wymiary i bagażnik

Karoseria miała długość 4492 mm, szerokość 1688 mm i wysokość 1320 mm, przy rozstawie osi 2600 mm. Masa własna wahała się od 1170 do 1375 kg w zależności od silnika i wyposażenia, a zbiornik paliwa we wszystkich wersjach mieścił 63 litry. Auto homologowano jako czteromiejscowe trzydrzwiowe coupé.

Bagażnik Calibry ma 300 litrów, a po złożeniu tylnej kanapy pojemność rośnie do 980 litrów. To duża wartość jak na sportowe nadwozie. Tylne miejsca są wystarczające dla dwóch osób, ale podróżni o wzroście powyżej 180 cm muszą siedzieć lekko przygarbieni, aby nie uderzać głową w tylną szybę na nierównościach.

W momencie debiutu standardowe wyposażenie obejmowało:

• wspomaganie kierownicy,
• pięciobiegową manualną skrzynię biegów,
• system nagłośnienia z sześcioma głośnikami,
• przyciemniane szyby,
• centralny zamek,
• elektrycznie sterowane i podgrzewane lusterka,
• system ABS.

Za dopłatą dostępne były klimatyzacja, skórzana tapicerka, czterobiegowa automatyczna skrzynia biegów i elektryczny szyberdach uchylno-przesuwny.

Pomimo praktycznego nadwozia słabym punktem zawsze były przednie reflektory. Wielu kierowców zwracało uwagę na ograniczoną jakość oświetlenia drogi w nocy.

Żarówki pasujące do Opla Calibry A

Do podstawowego wyposażenia każdego użytkownika powinien należeć zestaw zapasowych żarówek. W Calibrze A z lat 1990–1997 stosowano kilka typów, a ich wymiana poza kierunkowskazami zazwyczaj nie sprawia problemów. Warto mieć przy sobie dwie żarówki H1 do świateł mijania i dwie kolejne H1 do świateł drogowych.

Jakie żarówki wybrać?

Właściwy typ oświetlenia ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo nocnej jazdy. Poniższy wykaz ułatwia dobór żarówek do poszczególnych świateł.

Jak wymienić żarówki?

Wymiana większości żarówek w Calibrze A jest prosta i można ją wykonać w praktycznie dowolnym miejscu. Trudniejszą operacją jest jedynie dostęp do żarówek P21W w kierunkowskazach. W awaryjnym zestawie najlepiej wozić:

• dwie żarówki H1 do świateł mijania,
• dwie żarówki H1 do świateł drogowych,
• dwie żarówki W5W do świateł postojowych,
• dwie żarówki P21W do kierunkowskazów.

Sport motorowy, edycje specjalne i opinie użytkowników

Model zapisał się w motorsporcie przede wszystkim dzięki mistrzowskiemu tytułowi w serii ITC w 1996 roku. Manuel Reuter prowadził Calibrę V6 4×4 zespołu Joest, a Opel zdobył pierwsze miejsce w klasyfikacji producentów z 349 punktami, wyprzedzając Alfa Romeo i Mercedesa.

Sezon ITC 1996 i wersja DTM

Samochody turystyczne klasy 1 w tamtych latach dysponowały silnikami V6 o pojemności 2,5 litra i mocy około 500 KM. W Calibrze ITC zastosowano jednostkę Cosworth KF V6 o aluminiowym bloku i kącie 75 stopni, zdolną do 15 000 obr./min. Przełożenia zmieniano sekwencyjnie, a zmiana biegu z załączeniem sprzęgła trwała 0,004 sekundy.

Kierowcy Calibry zanotowali dziewięć zwycięstw w 26 wyścigach. Klaus Ludwig wygrał czterokrotnie, Manuel Reuter trzy razy, a Hans-Joachim Stuck dołożył dwa zwycięstwa. W stawce pojawiali się również Alessandro Nannini, JJ Lehto czy Giancarlo Fisichella.

Edycje specjalne

W trakcie produkcji powstało kilka wariantów specjalnych oraz limitowanych. Różniły się pakietem spojerów Irmschera, felgami BBS, wysokością zawieszenia lub detalami wnętrza. Wśród nich można wymienić:

• Classic,
• Classic II,
• Color Edition,
• Young,
• DTM Edition,
• Keke Rosberg Edition,
• Cliff Motorsport Edition,
• Last Edition – 984 egzemplarze.

Na co zwracać uwagę przy zakupie

W opiniach użytkowników powtarza się pozytywna ocena stosunku praktyczności do sportowego charakteru. Osobom szukającym kompromisu między dynamiką a kosztami eksploatacji najczęściej rekomenduje się wersje 2.0 16V. Ośmiozaworowy silnik C20NE dobrze współpracuje z LPG, a jednostki turbo mają duży potencjał tuningowy – po modyfikacjach potrafią osiągać od 450 do 600 KM.

Do typowych problemów należy niedostateczne doświetlenie drogi z przednich reflektorów oraz skomplikowana obsługa niektórych wersji turbo i V6. W sierpniu 2026 roku ceny używanych Calibr są mocno zróżnicowane – od kilku tysięcy złotych za egzemplarze wymagające napraw do ponad 60 000 zł za wyjątkowo zadbane wersje Last Edition lub V6.